Bled 7-11 september: Voor het eerst in de geschiedenis van de Ank hebben we deelgenomen aan de World Rowing Masters. Dit is een jaarlijks internationaal toernooi voor roeiers vanaf 27 jaar. En wordt elk jaar op een andere plek georganiseerd. Dit jaar dus bij het mooie meer van Bled in Slovenië.
Het idee begon tijdens een ploegbespreking in augustus van het vorig jaar. Onze coach JP vond dat wij er klaar voor waren om internationaal te gaan. En wie zijn wij dan om dat te ontkennen…
Ter voorbereiding werd er flink getraind. In Bled geen lange afstanden maar heats over 1.000 meter met 8 boten naast elkaar. Dat lijkt weinig maar dat je daarbij flink kunt verzuren hadden we al ondervonden bij de Dutch Masters in Tilburg.
Met z’n achten (verdeeld over 2 auto’s en een trein), 4 fietsen, de Roerdomp, Krooneend, Snip, Cirrus, en de geleende 4x togen we richting Slovenië.
Wij (Corrie, Nanja, Dorien en Petra) kwamen aan op zaterdag, mooi tijd om de prachtige omgeving, en het enorme botenterrein te verkennen en om de plaatselijke lekkernij uit te proberen (een soort tompouce maar dan lekkerder). .
Maandag kwamen de boten en konden we trainen. Het was bijzonder om op het iconische meer te varen. Zoals elke roeier weet, moeten de ogen altijd in de boot. Voor de eerste training kregen we te horen dat we de hele entourage in ons op moesten nemen. Het was indrukwekkend: 4.800 Roeiers uit alle continenten, iedereen was vriendelijk en behulpzaam.
Woensdag begonnen de wedstrijden. De heats startten om 7.30 uur en gingen door tot 18.30 uur. De hele dag door was het een komen en gaan van boten. Alles werd strak geregistreerd. Er waren banen voor het oproeien, klaar liggen bij de voorstart, naar de startplaats gaan, recht liggen, wachten op het groene licht en weg. De wedstrijden werden gestreamd zodat ook de fans thuis mee konden genieten. In een grote tent stond een enorm scherm opgesteld waarop de wedstrijden te zien waren.
We zijn gestart in de skiff ( Miguel en Dorien), dubbel twee (Dorien/Petra, Petra/Carolien, Dorien/JP, Nanja/Corrie, Nanja/Carolien) , dubbel vier (racedames, JP met Daventria).
Als de zon schijnt is het meer prachtig blauw. Helaas scheen de zon niet elke dag. Er waren periodes dat het lang regende en er onweer was. Sommige races werden vervroegd, andere races zijn geschrapt.
Het hoogtepunt voor ons was de dames vier. JP had ons goed voorbereid en zijn peptalk deed ons scherp staan. Onze slagvrouw Dorien schoot met ons uit de start met tempo 41. Er werd gestreden voor elke meter. Uiteindelijk eindigden we als vierde, binnen 2 sec van nummer 2 en 3 met een tijd van 3.57 min.
Omdat de racedames gingen, was Miguel er snel bij om ook mee te gaan. Dus ook hij ging flink trainen in het maken van startjes (in hoog tempo en weinig kracht beginnen en daarna langere en krachtigere halen maken). Hij is twee keer gestart in de skiff. De eerste wedstrijd liep niet bepaald lekker als gevolg van een valse start. Dus zaterdag in de herkansing en dat ging een stuk beter, waarbij hij de laatste 200 meter werd aangemoedigd door oud-ploeggenoten van MWC Maastricht – waar hij zijn eerste roeihalen heeft gemaakt.
Bij achten en sommige vieren is een stuur nodig. Zo heeft Carolien twee keer, een bijzondere eer, een boordvier met JP en de Daventriamannen gestuurd. In een geelzwart gestreept pakje, iedereen in een boot moet hetzelfde aan. Op de twee oefendagen mag ieder het traject verkennen. Je oefent dan op accenten in de roeihaal en laat een paar keer starten vanuit stilstand.
Tijdens de wedstrijden focust de stuur op recht blijven in de eigen baan. Daarbij is het extra leuk om vanuit je ooghoeken te zien dat je inloopt. Dat roep je met volle overtuiging en dan is die kilometer zo voorbij. Happen naar adem en uitroeien langs de tribune.
Geen blik, maar wel een enorme saamhorigheid en sportiviteit, ook Carolien had dit voor geen goud willen missen.
We kijken terug op een bijzondere ervaring die wat ons betreft voor herhaling vatbaar is.
De Racedames