Sommige tochten schrijf je vooraf al uit in je hoofd: strak ritme, goede wissels, een beetje afzien, maar vooral samen de finish halen. Onze 11-steden roeimarathon begon precies zo. De omstandigheden? Fris, af en toe regen en een stevige wind – uitdagend, maar niets wat een gemotiveerd team niet aankan.

Alsof Murphy alvast een voorproefje wilde geven van wat nog komen ging, was er eerst een klein logistiek detail: de sponsor-shirts waren wel netjes besteld, maar bleken vooral heel goed voorbereid klaar te liggen… in Australië. Positief bekeken: ruim op tijd binnen voor editie 2027.

Alsof het zo moest zijn, liet Murphy zich in de laatste week voor de marathon opnieuw gelden: landploeger Paul viel uit. Vervelend, maar we schakelden snel en losten het netjes op. Dank voor het inspringen, Harry! Geen paniek, gewoon doorgaan…

Niet veel later sloeg het noodlot opnieuw toe: roeier Robbert moest afhaken. Ook dat werd opgevangen, met veerkracht en teamwork. Dank, Rien! De sfeer bleef goed: schouders eronder en op naar Leeuwarden!

Toen ging het materiaal zich ermee bemoeien. Een gescheurde rigger – precies zo’n defect waar je niet op zit te wachten. Maar ook daar vonden we een oplossing voor. Improviseren, regelen, doorzetten. Het leek bijna alsof we Murphy steeds een stap voor bleven.

En toen de start. Startnummer 34.

Alles viel van ons af. Alle tegenslag werd brandstof. We schoten weg, fel en vastberaden. De boot liep alsof hij lichter was dan het water, de slagen vielen vanzelf in elkaar. Na twee etappes stonden we al op plek 11!

We vlogen…..

Even…..

Een harde klap tegen de wal bracht ons ritme – en de snelheid – uit balans. Vanaf dat moment was het zoeken naar herstel, naar flow, naar dat gevoel dat je weer “loopt”.

Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg het verhaal een bijna absurd slot: door een behulpzame, maar ongelukkige actie van een landploeger van een ander team sloeg onze boot om. Einde oefening. Koud, nat, en met een wind die daar weinig begrip voor had.

En toch…

Toch is dit geen verhaal van mislukking. Het is een verhaal van doorzettingsvermogen, van blijven oplossen waar anderen misschien al gestopt waren. Van tegenslagen incasseren en tóch als team bij elkaar blijven. Ja, Murphy was nadrukkelijk aanwezig die dag. Maar wij waren er ook – met inzet, humor en flexibiliteit.

We hebben de finish niet gehaald. Maar we hebben wél iets anders bewezen: dat een marathon niet alleen gaat om aankomen, maar om hoe je omgaat met alles wat ertussen gebeurt.

En laten we eerlijk zijn – dit soort verhalen blijven het langst hangen.

Karstin Otten