Op een herfstachtige zondagochtend tref ik Edo na een roeitraining, een week voor de Novembervieren in Amsterdam. Voor het eerst heeft hij geroeid in de samenstelling waarin ze ook de wedstrijd gaan roeien. Ondanks de stevige wind ging het lekker, dus hij ziet de wedstrijd vol vertrouwen tegemoet. Zoals wel vaker op zondag was het clubhuis niet open en daarom streken we neer in de stad bij Bakker Bart, waar ik onder het genot van een kop koffie van alles aan hem kon vragen.

Van Enschede naar Australië

Edo is geboren in Enschede en opgegroeid in Delden. Daarna studeerde hij werktuigbouwkunde in Enschede, waar hij in die tijd ook begon met roeien — bij Euros, boordroeien in de heren acht.

Hoe is hij vervolgens bij roeiverenigng de Hertog in Den Bosch beland? In het tweede jaar van zijn studie was er een excursie naar GEA Grasso in Den Bosch. Dat bedrijf maakte indruk en hield hij goed in gedachten voor een mogelijke stage of afstudeerproject later in de studie. Die stage werd het niet: hij kreeg de kans om in Australië stage te lopen. Inhoudelijk was die stage misschien minder interessant, maar de locatie maakte dat meer dan goed. Na de stage maakte hij op de motor een lange reis door Australië. Zijn afstudeeropdracht deed hij vervolgens wél bij GEA en heeft vervolgens negen jaar gewerkt en geroeid in Den Bosch

Bij GEA was hij het eerste jaar 'die Tukker van R&D' en later stond hij bekend als 'de kleppenboer'. Dit omdat hij een nieuw klepontwerp voor koelkoelcompressoren had gemaakt. Deze “Free flow” kleppen worden ruim 20 jaar na dato nog steeds ongewijzigd geproduceerd en ingebouwd.

In die periode was hij lid van RV Den Hertog, waar hij ook zijn vrouw leerde kennen. Hij roeide daar in alle nummers en toen hij vanwege een hernia een tijd niet kon roeien, volgde hij een coachcursus.

Uiteindelijk ging Edo werken bij TNO in Apeldoorn. Omdat de afstand vanaf Den Bosch te groot was, kwam het gezin terecht in Oosterbeek. Het verhuizen naar Oosterbeek en de geboorte van zoon en dochter, bleef er te weinig tijd over voor het roeien en stopte hij daarmee.

Vervolgens heeft Edo 18 jaar lang gewoont en gewerkt in de zelfde omgeving en ook dan ook 18 jaar niet geroeid. Druk met zijn werk als koeltechnisch specialist bij TNO en later Wageningen Universiteit. Van de 18 jaar heeft hij 16 jaar in Oosterbeek gewoont en daarna nog 2 jaar in een eigen gebouwde villa in Heelsum. Na een scheiding heeft hij er voor gekozen om in Doesburg-Beinum te gaan wonen en is toen ook van baan overgestapt naar Veld Koeltechniek in Groenlo.

Motoren, motoren en nog meer motoren

In zijn vrije tijd is Edo vrijwel altijd actief bezig: met sporten, met het verduurzamen van zijn huis (na onze afspraak gaat hij een nieuwe meterkast installeren). Waar hij ook heel gelukkig van wordt is het opknappen van motoren. Dat laatste is een beetje een uit de hand gelopen hobby. Elke keer als hij een bijzondere motor heeft opgeknapt, vindt hij het zonde om 'm weg te doen — inmiddels is de garage meer dan vol. Er zitten bijzondere exemplaren tussen, zoals een oldtimer met zijspan, waarmee hij jaarlijks meedoet aan de Beatrixrun in Pijnacker, een toertocht waarbij gehandicapten mee kunnen rijden in het zijspan.

Zijn zoon (21) treedt op meerdere terreinen in zijn voetsporen: hij doet dezelfde studie, maar dan in Delft, is een (wedstrijd) roeier bij Proteus en houdt ook van motoren en racefietsen.

Dochter (20) woont dichterbij, in Oosterbeek en volgt een leer/werk opleiding in de verpleegkunde. Bijna wekelijks koken en eten ze samen. Gezellig!

Terug op het water

Na achttien jaar zonder roeien begon het toch weer te kriebelen en ging Edo op zoek naar een roeivereniging. De keuze was Zutphen of Doetinchem. Naast het praktische aspect dat Doetinchem op de route ligt naar het werk is het vooral het mooie roeiwater en fietsroute die de doorslag geven om bij de ANK te gaan roeien. De eerste maanden terug op het water roeide hij in een C-boot, maar al snel lonkten de gladde boten. Sinds twee maanden roeit hij mee in een min of meer vast team in een gladde vier.

De Ank en de Oude IJssel

Hij vindt De Ank een gezellige club en De Oude IJssel biedt prachtig roeiwater, maar de coachmogelijkheden zijn er beperkt: eigenlijk leent alleen het stuk tussen Laag-Keppel en Hoog-Keppel zich echt goed voor coaching vanaf de kant en dat is best een eind van de club vandaan. Dat vindt hij jammer, want goede coaching is belangrijk om het roeiniveau op peil te houden, zowel bij wedstrijd- als bij toerroeiers.

Ik vroeg Edo op welke manier hij een rol zou kunnen en willen spelen voor de club. Hij gaf aan dat dat hij met name op het gebied van coaching wel iets zou willen doen — en dat is uiteraard meer dan welkom!

Edo geeft het stokje door aan Anita Lahuis.